| تبليغات | X |
|
گوش کن ، وزش ظلمت را می شنوی؟
|
هیس !
خفه شو !
نرقص ، نکوب ، نخوان
این آخر غربت ها نیست
اگر یادت باشد
گفته بودم دلم تاریک است.
و اگر یادت باشد
گفته بودم چقدر گرفته ام
مرا به جایی برسان که دورترین نقطه از معبد آسمانی صبحدم باشد
و حاشا آنقدر ارزان که ادراک نفهمند چقدر و چقدر گریسته ام
مثل یک دختر لوس
مثل یک امّل فنچ پاپتی
که کسی آنقدر ها بیکار نیست
برای نشستن در کنار سادگی اش
هاه !
همین !
من به سبز سیّدی ایمانی ندارم
و من آسودگی روزنه ها را بیشتر از هر چیزی می خواهم
"من نظم ندارم ولی منظّم ها را دوست دارم"
من عاشق اینم که بنشینم لای دیوارها
و احمقانه بنویسم "من" !
و من عاشق مرگ مولّفم
و به فوت خودم اعتقادی ندارم
من متنفّرم از آشوب
و من دیوانه موج برداشتنم
"من تلفن ها را دوست ندارم و به دمپایی مشتاقم"
من عقده دارم ،
عقده ی جاودانگی را همیشه داشته ام و فکر معنویت را تا به حال نکرده ام
من ، من نیستم.
من از بودن نفرت دارم و مشمئز می شوم هنگامی که باید لبخند بزنم
من یک ساده لوح واقعی ام از جنس خاک
که گذاشتندم توی آفتاب ،
خشک شوم
و گوگوش
هی دم گوشم ونگ می زند که :
خشک می شم تموم می شم...
خشک می شم تموم می شم...
و فردایش هم که تفألی به جامعه می زنیم ،
یکی از بر و بچه ها دارد می نویسد : همین !
حالا مرا با من چه کاری هست !؟
اصلاٌ چه کاری بود ؟
فردا خورشیدی که در نمی آید هیچ ،
خورشید بویو هم تازگی ها گرفته است
به من می گویند : چرت نگو !
و من اخم کرده ، اخمخانه می خندم.
گیج می خورم.
تاب بر می دارم.
سوت می زنم.
و یاد نمی گیرم
هرگز به فکر فرسایش گرافیت هم نبوده ام
و هرگز به تاریکی یک قصّه پناه نبرده ام
به حالی به حالی شدن زیبای خفته پس از اوّلین کودک خود
من اصلا حال می کنم با خاک کره ی جنوبی را به توبره کشیدن
و عشق می کنم با شعار دادن و عملی نکردن.
من پر بی راه نمی گویم وقتی دم در حمّام فریاد می کشم :
ببرید صدای نکره تان را پشه ها !
من اصلاٌ حال می کنم هیچ چیز حالیم نباشد
و از کلاغ ِ ... دریده کتک بخورم.
من اصلاٌ عاشق مادر شما هم هستم
و تلفن ها را هیچ دوست ندارم...
من پدر و مادردار نیستم و به جایش کلّی کرم دارم
که خوراک جلب توجّه است
و می توانم باهاش کلی "ادّعا" کنم
و هی بنویسم و هی چاپ کنم.
هی بنویسم و هی چاپ کنم.
هی بنویسم و هی چاپ کنم.
هی بنویسم و هی چاپ کنم.
هی بنویسم و هی چاپ کنم.
هی...
هی جوانی کجایی که یادت بخیر
بله به خیر
من هم روزی جوان بوده ام
بر می گردد به سال 42 این طور ها
که هنوز بابام ننه ام را نکرده بود
راضی
راستی
:دی را کی اختراع کرد ؟!
لب های آن شخص را نباید بوسید ،
باید قاب کرد زد به دیوار که پس فردا ،
نسل جوانمان که پیر شد
از یاد نبریم روزگاری را که در خاک و خون و فلاکت
برای هم ":دی" ارسال می کردیم .
...
28/3/88
":دی" : اسمی به حماقت فرهنگ ؟
