زن به کابوس شبم وارد شد

    ...

         او مرا می پایید

آن چنان ساکت بود ،

                      که گمان می بردم ،

                                           سایه ام شوخ شده...

بله ! غفلت کردم

                     و حواس را پیش پای گذرم انداختم

و زن خوشحال ماند

آن زمان که نفسم گم شده بود

                               و آشفته پی جایگزینی بودم...

بله ! فرصت دادم

به زنی، که مرا، همچنان می پایید

من سکوت می فهمیدم ،

و زن این را فهمید...

            ***

در عبور لحظاتم پی خاموشی ها

اندرون خفه ام پیدا بود ،

و من دست به دامان مقلد بودم

که مرا یاد دهد

 خودفروشی مدرن ،

 سگ فروشی قدیم

...

من ، بی استعداد ،

           مملو از نابودی ،

                               پی جایی بودم

پی سهمی

              پی رازی

                                پی روحی دیگر...

و  خلأ  می دادند ،

                               و نمی دانستم

فهرست شبانگاهی من بی رنگ است

و اگر رنگی هست ،

                           به سفیدی نگاهم مدیون است حتماً

بله ! گمراه شدم

و زن از پیچ گم ِراه من آرام خزید

من نمی دانستم ،

                   و زن این را فهمید

و پر از شک و ریا ،

                          قدمی پیش آمد...

و مرا صد بار دید

و مرا بسیار بار محروم کرد

از همان تنهایی پوچ که گمان می بردم

            " بله ! تنها هستم "

من جلو می رفتم

   پرشتاب

    آشفته

   و مسیر بازگشت من از "او"

       بس که ناهموار بود ،

                    نگاهی به عقب نانداختم

و زن خوشحال شد

...

هیچ نمی دانست او

    پس چندین گام پیش ،

                     آینه ای پنهان است .

                 که من چندی بعد ،

                   او را می بینم ...

            و لو خواهد رفت

                   زن آینده ی من...

من از او می ترسم

  آینه می داند...

۲۴ / ۲ / ۱۳۸۸

شب یک امتحان ترسناک