| تبليغات | X |
|
گوش کن ، وزش ظلمت را می شنوی؟
|
من قوانین را شکسته ام
من پایم را از حد ظهور فراتر گذاشته ام
و من حس و حال دزدی را دارم که از مغازه توجه دزدیده است
بی آنکه بدانم مجازات جلب توجه
چیزی فراتر از مرگ نیست و
بهای چندانی ندارد
...
انگار همین دیروز بود
و یا شاید کم تر
که گمان بردم می توانم
گوی زندگی را با مشقت یا آسان به چرخش در آورم
خوش خیال بودم که می پنداشتم :
"هر حادثه حکایت جدیدی خواهد بود
و هر ثانیه ، مشتاقانه عمرش را به ثانیه های بعد از این خواهد داد"
من از تمام سرگشتگی های یک طوطی که آرام می نماید و تخمه اش را تخریب می کند ،
بی خبر بودم
و از حالات افراد صاحب نظر نگران نمی شدم.
من از گذشته ی دوری صحبت نمی کنم ، امّا
احساسی که به انباری تارعنکبوت بسته ی رفیقم سپرده ام ،
از آن چیزهایی نیست که با فراموشی توجیه می شوند...
این احساس ، همیشه چیزهای بیشتری لازم داشته است
و من در اوج بی کلّگی همیشه ترسوی بی چیزی بوده ام
...
من قوانین را شکسته ام
و با "تظاهر" ،
مرد بوگندویی که از کوچه های بالاشهرم می گذشت ،
تیک زده ام
من به ادّعا روی خوش نشان داده ام
و بهتر از هر مدّعی گناهی را که مرتکب شده ام ، می دانم
در غفلت از آراستگی طبیعت دیرینه ام ،
وحشی گری دلربای همیشگی اش ،
و صداقت گلبرگ های یک گل که حسابی جان می دهد برای پرپر شدن و فال گرفتن
،
دارم با گم نکردن خودم مبارزه می کنم
و کشیش سالخورده ای این اطراف نیست
تا به اعترافی مهمان شود...
یا دل تمیزی نیست تا ازش بپرسم :
تکلیف من و شاخه های بید مجنون چه می شود ؟!
عقل کودکانه ام چه کاری دست احساسات هیتلری ام خواهد داد ؟!
این جا حتی مرغ مینایی نیست
تا به ظرافت تقلید از یک تراژدی ،
برایش های های خالصانه گریه کنم
و او هاج و واج ، خالصانه نگاهم کند...
آخر این جا جایی است
که عرب ها گرد و خاکشان را
ـ با رشوه ای به باد ـ
در آن خالی می کنند
و کشت کلاهک و کینه از همه جا بیشتر رونق دارد.
این جا جایی است که با گذر زمان بلیط بازگشتت باطل نمی شود
و از این رو هیچ کس جایی نمی رود
هیچ کس سفر نمی کند...
این جا قوانینش دست دوم و شکسته اند
و روزی که همچون من
خجولانه ، قوانین را بشکنی
شکست خواهی خورد
و این جایی خواهی شد .
من قوانین را شکسته ام
لیکن
از ملحق شدن به قانون شکسته ها می ترسم
و هنوز کشتن پشه های عوضی برایم جرم محسوب می شود
...
من فقط در به در دنبال کسی ام
تا اعترافاتم را به دستش بدهم
و زیرکانه فریاد بزنم : "یادم تو را فراموش!"
22/4/88
هیس !
خفه شو !
نرقص ، نکوب ، نخوان
این آخر غربت ها نیست
اگر یادت باشد
گفته بودم دلم تاریک است.
و اگر یادت باشد
گفته بودم چقدر گرفته ام
مرا به جایی برسان که دورترین نقطه از معبد آسمانی صبحدم باشد
و حاشا آنقدر ارزان که ادراک نفهمند چقدر و چقدر گریسته ام
مثل یک دختر لوس
مثل یک امّل فنچ پاپتی
که کسی آنقدر ها بیکار نیست
برای نشستن در کنار سادگی اش
هاه !
همین !
من به سبز سیّدی ایمانی ندارم
و من آسودگی روزنه ها را بیشتر از هر چیزی می خواهم
"من نظم ندارم ولی منظّم ها را دوست دارم"
من عاشق اینم که بنشینم لای دیوارها
و احمقانه بنویسم "من" !
و من عاشق مرگ مولّفم
و به فوت خودم اعتقادی ندارم
من متنفّرم از آشوب
و من دیوانه موج برداشتنم
"من تلفن ها را دوست ندارم و به دمپایی مشتاقم"
من عقده دارم ،
عقده ی جاودانگی را همیشه داشته ام و فکر معنویت را تا به حال نکرده ام
من ، من نیستم.
من از بودن نفرت دارم و مشمئز می شوم هنگامی که باید لبخند بزنم
من یک ساده لوح واقعی ام از جنس خاک
که گذاشتندم توی آفتاب ،
خشک شوم
و گوگوش
هی دم گوشم ونگ می زند که :
خشک می شم تموم می شم...
خشک می شم تموم می شم...
و فردایش هم که تفألی به جامعه می زنیم ،
یکی از بر و بچه ها دارد می نویسد : همین !
حالا مرا با من چه کاری هست !؟
اصلاٌ چه کاری بود ؟
فردا خورشیدی که در نمی آید هیچ ،
خورشید بویو هم تازگی ها گرفته است
به من می گویند : چرت نگو !
و من اخم کرده ، اخمخانه می خندم.
گیج می خورم.
تاب بر می دارم.
سوت می زنم.
و یاد نمی گیرم
هرگز به فکر فرسایش گرافیت هم نبوده ام
و هرگز به تاریکی یک قصّه پناه نبرده ام
به حالی به حالی شدن زیبای خفته پس از اوّلین کودک خود
من اصلا حال می کنم با خاک کره ی جنوبی را به توبره کشیدن
و عشق می کنم با شعار دادن و عملی نکردن.
من پر بی راه نمی گویم وقتی دم در حمّام فریاد می کشم :
ببرید صدای نکره تان را پشه ها !
من اصلاٌ حال می کنم هیچ چیز حالیم نباشد
و از کلاغ ِ ... دریده کتک بخورم.
من اصلاٌ عاشق مادر شما هم هستم
و تلفن ها را هیچ دوست ندارم...
من پدر و مادردار نیستم و به جایش کلّی کرم دارم
که خوراک جلب توجّه است
و می توانم باهاش کلی "ادّعا" کنم
و هی بنویسم و هی چاپ کنم.
هی بنویسم و هی چاپ کنم.
هی بنویسم و هی چاپ کنم.
هی بنویسم و هی چاپ کنم.
هی بنویسم و هی چاپ کنم.
هی...
هی جوانی کجایی که یادت بخیر
بله به خیر
من هم روزی جوان بوده ام
بر می گردد به سال 42 این طور ها
که هنوز بابام ننه ام را نکرده بود
راضی
راستی
:دی را کی اختراع کرد ؟!
لب های آن شخص را نباید بوسید ،
باید قاب کرد زد به دیوار که پس فردا ،
نسل جوانمان که پیر شد
از یاد نبریم روزگاری را که در خاک و خون و فلاکت
برای هم ":دی" ارسال می کردیم .
...
28/3/88
":دی" : اسمی به حماقت فرهنگ ؟
