شهر در ظلمت فرورفته   ،,

       نگاه از تو نمی گیرم.

صدای باد که می آید ،

-  از هجوم آفرینش -          به گاه می آیم .

و صدای اذان که می آید

                        به سیاست طنزآلود نگاه می اندیشم

دم غروب است.

          آسمان رنگی دارد

قطراتی می وزد که معلوم نیست شاش خداست

          و کثافتی به عمق می رود که معلوم نیست ،

             "حادثه ی قرن الآن است"

      ساختمان می سازند

                               و نگاه می کنیم .

     آفتاب می کارند

                             و نگاه می کنیم .

خشونت ،

سرکیسه می شود از برای بوسیدن لب های دروغین یار

و نگاهت را بی هیچ حسی

                                که یاد بیاورد لحظه ای مرا ،

    به درهای بسته ی دیواردار کوفته ای...

باد می آید .

       من همراه صبحدم خوابیده ایم    و

                                                     شب ،

  آسوده تر از خیالی که تا حقیقت دور است

این جا در پناه دست های کافران

به "حضور" عشق می ورزد

     و باکش نیست

         از انکار...

ستاره من نیستم .

ستاره لطافت آسمانی بهشت

یا عبور سرنوشت از تکرار

یا طاقت چشمک های کودکانه ات

یا صادقی ساکتی روح تو نیست .

    ...

 ستاره سوت زدن کارگر افغانی است

و ستاره کوشیدن یک جسم برای باقی بودن...

من ستاره نیستم ،

من فقط آلوده ی تکرارهای دروغین شمام

                                       که هر لحظه ی خود،

به ذلِّت یک جنّ بوداده ،    خواهم خندید

    و هر ثانیه

                در این آب ها که بر پیکرم جاری است ،

   می گریم

      و

   خوشحالم

   و روحم در همین جسمم خیالش نیست...

     {   این قطره ی باران است.

  این اصلا "نبودن" نیست.   }

 ۱۷/ ۳/ ۱۳۸۸

باد آرام می گیرد

 برای

 خرداد !

 امتحانات !

 انتخابات !

 و

میرحسین موسوی :دی

!

تا نزدیکی تابستان در پناه "همه"...