مرا از من به دنبال خودم بفرست

          مرا از غم

                          پُرم ،

                                   سرشار گردانم

و هر روز

            همین ساعت

مرا میعاد دل پاکی

                  مرا میعاد روز خوش

مرا میعاد طراحی برای بستن سد سکوتی ده

 که پرواز شبانگاهم

                  به نور مقصد بگرداند

        و اهداف غمین من

          همه مشکی شب گردند

            مرا گردان

             از این زودتر

          مرا باهنگ تند

                           بر صحنه ی کوشیدن و مردن

            به رقص خواهشم در باد

                              بچرخانم

                                بچرخانم

   به قدری تند و تیز و خوش

                  که ادراک فروخورده

       سراسر حس شوخی در سحرگاه سرودم ،

                             پشت هم رو ونمایان و قدر گردند

    مرا شب تاب پاکی کن

                            که از برگ تمنّایم

                                                جدا باشم

     از این آغوش سرد غم

                                    رها باشم

                                ندا باشم

                                             تماماً من

     و عشق آتشین او

                         مرا با تو یکی سازد

  مرا از تو نفس بخشد

                                               مرا از تو نیابندم

ولی تو در سکوت من

                                بسان شعله ای ، رقصان و آتش دوست

               صدای گرم و خاموشت

                                       فراتر از تمام ظلمت نشنیده ی ناجور

      تو می خندی تماماً شاد

                                    صدای خنده ی نازت

                                                              جهان را می کند مبهوت

 و آنگاه ابرها هم

                       همه دنبال هم شادند

و با یک ضربه ی آگاه

                            نسیم آهسته می رقصد

طفلانی عزیز و خوش

                              صمیمانه غرض دارند

              که مامان جان ! باران ، باد می آید...

                                                                                  ۱۳۸۸/۱/۱۴

این جا بر تخت سنگ...

     شناور در کابوس های تازه ی گنگ

واژه ها مرا می ترسانند.

       رویا ... !

                    نیست

        خاطره... !

                       خفت

       حیات... !

                      سوخت

و بیست و پنج

 ساعت تابیدن مرد مرده شد

* ابدیت تا ابد پنهان خواهد ماند

                 چیزی

                             جز تخیل ساده ی کودکانه ای

 مرا راهی هر نفس نخواهد کرد...

    عبور ساده ای،

                    برای رفتن،

                                     میسر نیست

    و هر گام

                   موجی است نخروشیده

                                در برکه ی ساکت تنهایی من...

بله...

       من نیز مرداب شده ام !

بگذرید

2009/feb 21

غریو شادی مردم که برخاست،

          کسی آمد مرا و از دهان بست

 خشونت بار من را سرزنش کرد

           که ای ابله !

                        کلمات تو تیزاند

 تو را بهتر که یک گوشه نشینی

                تو را بهتر خموشی و صبوری

 اگر این قوم دردآلود خندید

                  تو را بهتر نبینی و ندانی…

       تو ای ابله !

         تو ای ابله !

      تو ای تنهای تنها…

   از این تک بستر تاریک برخیز

   از این عصیان کافورین جدا شو

                      ***   

                          مرد ناصح همچنان غرّید و غرّید

…

     آن چنان محکم مرا گفت ،   

                          که هر آن می سرودم  یک سرودی در جوابش … 

…

   من ولی آن جا نبودم

           در گریزی از وجودم

     شوق مردم را شنیدم

  هلهله در کوچه ای دور

    و من این جا به سقفم

  خیره با دل می شنیدیم

که ای ابله ! کلمات تو تیزاند…

بامداد ۲۶/۱۲/۸۷