| تبليغات | X |
|
گوش کن ، وزش ظلمت را می شنوی؟
|
خوب این هم نوعی بازی سر کلاس بود...
خنجر کندی است
به طاقت نداشته ام کوبیده
آب می خواهم
آب !
بندم ده چشمم ده زلف را آشفته بذار
خونم ده راهم ده ! من و این آدم هام...
بیمی نیست
باکی نیست
عشق جاویدی نیست
این منم و جاده ای
- سراسر بنبست -
که پر از خار و خس است
و دست
ندارم و این جاده مرا می طلبد
جز موج شبت، جایی نیست
مهسایم و باز
عاشق ظلمت تو...
عاشق ظلمت قیراندودی
که مرا
ساعت غربتم رهایی می داد
عاشق آب روانم ، آبی !
و کسی نیست بگوید
عطش یعنی چه ؟!
من گم گشته در عطشانی ام
و لبم خشکیده
خونی نیست
جایی نیست
سیاهی از پشت چشمان همه پر زده باز
گوش من
آکنده ز پژواک کوبنده ی این خالی هاست
قلمی نیست
پری نیست
نفس نیست
زمین گم شده است
تو را نیست تماس
مرا نیست هدف
و همه هستی محضیم
همین تا به ابد
...
در خروش رود من
این یخ است موج زنان
تشنه ی هر صدایی ام
در این سکوت پهناور تلخ
در این عبور عاشق تر ِ تر
نیست شدیم
(مهسا محمدپور، 11/12/87 )
آمد و
نیامد ،
آمد و
نیامد ،
آمد و ...
...
روح سبکی آنجا
یک چراغ خاموش هم
یک سکوت خاکستر
آن طرف به مشتاقی
او آمد، نیامد باز
یک ساعت روح انگیز
او آمد، نیامد باز
تاریکی هر شیشه
او آمد،نیامد باز
حتی قلمی خط کش
او آمد، نیامد باز
نسیانی صمیمانه
...
تابوت تو را دست این شخص جدید دیدم
گل های مزارم را
با دست خودم چیدم
او آمده،
این جاهاست.
من نبوغ خاموشم.
من روشنی سایه
در عبور ناقوسم
ناقوس کلیسایی
که عبادت را می خوردند !
آن جا به کلماتم
هر روز سجده می بردند
من سایه ی آن زنگم
در هراس یک کودک
در نسیم بال های یک شاپرک کوچک
او آمده اما من
لبخندی به چهرم نیست
او آمده و این جا
فرصتی به مهرم نیست
تا آخر این رویا
جای خالی ات پیدا
تا همیشه ی کابوس
انگشتان من تنها
...
۱۳۸۷/۱۲/۱۲
