| تبليغات | X |
|
گوش کن ، وزش ظلمت را می شنوی؟
|
خط می کشم
دور تمام حرف ها
روی تمام مرز ها
دوباره من !
خط می کشم دور تمام فکر ها
روی تمام دست ها
دوباره غم
مرا چونان محبتی بخشوده است
که انحنا
که رنگ را
به دست خوب پاکنی سپرده ام
خط می کشم پشت تمام راه ها
- بنبست زندگی کم است -
خط می کشم به انتها
از راه ها
از نام ها
خط می کشم از همه ی بنبست ها
به کودکان
به هر کسی که عشق را
دو روز پیش
به کوچه ها سپرده است
خط می کشم
زیرا که هر خط عمود
پر از سکوت نافذ است
من بار سنگین تو را
در هر نظر
به جرم کاغذ سپید کشانده ام
۱۳۸۷/۱۱/۲۶ شنبه
آب هر کوه روان
زیر هر چتر شلوغ
نگاه هر کسی به روبروست
نه خیالی ،
نه چراغی ،
نه سکوت ...
نه هجاهای علاقه
نه صدای راستی
جای هر روز کجاست ؟!
- قبر هر روز ،
همین خاطره هاست
آب هر کوه روان
زیر هر چتر شلوغ
رونق نیکی و انسانیتم را بردند...
شوق هر دوست،
خیال
سهم نارامی دل های بلند
نه سپیدی
نه سیاهی
نه هبوط
سهم شان آتش یک خرمن زهرآلود است
سهم شان روشنی ِ در جاده ،
رو به فرار...
ساعتی را من و تو،
ساعتی را آن ها ،
شاید ما،
اگر این جا
دور میزی چوبی
سر صبح
بنشینیم،
در بستر هر گریستنی خواهیم خفت...
در نامه ی هر سخنوری خواهیم گفت :
خاموش،
ساکت باش !
آب هر کوه روان...
آب ِ دیده ها ی ما خشکیده
زیر هر چتر شلوغ
خلوت هر صبح را من دیدم...
۱۳۸۷/۱۰/۱۳
شمع خاموشی بود
که اگر می افروخت
روشنایی می داد
تو برو !
من این جا منتظر هیچی می مانم
با دو سه اندکی واژه ی خشک
وقتی آمدی،
بی زحمت
با خودت فقط کمی ذغال بیار
پوشش تظاهرم پوسیده
حتماً آن وقت سردم شده است.
5/11/1387
