| تبليغات | X |
|
گوش کن ، وزش ظلمت را می شنوی؟
|
گاه می اندیشیدم
خبر مرگ تو را
چه کسی
همچون سنگ
بر سر خسته ی دخترکی خواهد کوفت
و دلش را هرگز
سر سوزنی عزیز نگزارد
...
با تو هستم یارم
که مرا با چشمی
که همه می بینند
می بینی
گاه بیاندیش به من
تنها من !
و منی که در فراق خواهد مرد
...
25/آبان/1387 زنگ ادبیات
تو را به شکفتن در تجملّت
چراغ ها را خاموش نکن
تو را به کودکی خیالت
به
روز های مانده از حضور
به
روشنی زیر تاریکی رویایِ غمم
چراغ ها را خاموش نکن
بگذار پرواز شبانه ی یک فکر
در وسعت سیاهی جریان یابد
تو را به زاده های فکر
به قاصدان بی کسی
به ناسپاسی زمین
چراغ را خاموش نکن
تو را به هدایتی که خواهم آموخت
به صبری که زیاد خواهم کرد
و به آسودگی ابعاد صورت خسته ی خود
سوگند خواهم داد
که چراغ اتاق درون را تاریک نکنی
شاید آن ته
به چراغش
مورچه ای، می آموزد خواندن
تا به اشتباه نابخشودنی
نکند از ابیات قرآنی عبور
...
تو را به لبخند کودنان
چراغ زیرکی خاموش نکن
به صدای مشرکان
چراغ عشق را اینگونه خفه
به سایه ها
به قصه ها
به لحظه ها
به خوش خیال
به هر نگاه
به رویای من
فکر کن
و به اندیشه ی خسته تران باش فقط
و به پژمردگی اطلسی در گلدانش...
شاید آن روز دل ِ
روشن شب تاب را غباری بی رحم
یا لباسی تیره
به پستی فرا ناگیرد
شاید آن وقت زمین
قربان خورشید برود
دورش نگردد !
شاید آن لحظه که پیوند تو و روشنی را می بینم
من آشفته فراق شباهنگام را
خجولانه احساس نکنم
و بمانم برجا
که بنویسم آشکار
تو را محض خاطرت
خاطر خود ناشناست لطفا
چراغ را روشن بگذار !
19/7/1387
من امروز سست و طعم دهانم خون بود
مثل دلم...
آتش شعله ورم رو به نیستی می رفت
بیچاره !
گویی خفقان گرفته بود
مثل بد خاکستری خاطره ام
زیر خاکستر پستی های عمر
...
و عجب بد بودم
تک تک ذرات تنم را ناچار
دردی با صف درازی می بود
ته آن خط بلند نوشته بود
"بی دردی"
"روزمره"
و بر عکس همه
بی ثبات
در دستان باد،
برده ی هر طوفانم
بید اگر مجنون است
بگویید که منم لیلایش
در به در...
هیچ کسی
عمق تکرار غمین و
خلوت کاهلی تلخ مرا
دانا نیست
هیچ کسی هم شاید
قدر آشیانه ذهنش را
خواه کوچک
خواه دلباز
نمی داند باز
و عجب رسم خوشایندی نیست
:
زندگی به دست افکار دگر بسپردن
ملاحی به سکان هوا
و خروش با موج دیگری
همچو پیوستن و ناپیوستن
که در آن
هیچ از تو
نظر هم ناخواهند پرسید
نامردیست !
نامردیست !
من و او و ما و تو
( و نه اصلا شما )
می دانیم !
تو اگر کائناتم را دیدی
سلامم را چاپلوسانه برسان
سپس بپرس :
که چرا این جور است
تمنا کن به جایم
که بگذارند خودم باشم
خودم را زندگی ،
جمع و
بگردانم...
بگو این هم ادامه ،
مرا یاری کنید
27/7/87
من امروز متولد شده بودم...
