| تبليغات | X |
|
گوش کن ، وزش ظلمت را می شنوی؟
|
یک آغوش
یک خلوت
یک تو می خواهم امروز...
یک مأمن خالی که در آن
گریستن ضعف نباشد با من...
من نفس،در گذر دم خودم می خواهم
و بازدمی
که پر از عشق برخواهد گشت...
من یک "تو" دست یافتنی می خواهم
که حریم ساکتم را پوششی بنماید
وهیبتش چیزی جز آرامش نخواهد از من...
شاید خواستن نیست
دعاست
(من عجیب امروز محتاج شدم)
خواستنم عربده ای ظریف شده
که برآوردم شاید
تو ازآن دوردورها شنید کنی...
عزیز بوسه زن درروی من!
بیا و حقیقی باش این بار
که کوتاهی تو
هردم و آن
سقف پرواز مرا پست کند...
گفتم بیا
نیامدی
گفتم ببر
نه گفتی
گفتم به نیمه های شب
به ساعت حفاظتم سری بزن
تنها مرا نگاه نمودی...
ای که می کشی مرا نمی کشی !
ای که لذت می بری از بند آویخته به پایم !
ای نفوذی در گناه بی نفوذم !
ببین که معشوقه ی برج آسمانت
چگونه می کند جان و تو آن طرف به پرواز...
در خیال افسرده ی این خسته ترینی...
2/6/87
عجب بادی آمد امروز
پس از روزها که همچون سال ها بود،
به من گفت : پاییزم به راه است.
ای خدا روزگاری بودش آن پاییز سرخ...
آن نسیم و سینه سرخ رفتنی
و منی که با خودم در کوچه باغ
می رفتم
می ماندم
می مردم آشکار
همچو آب
همچو دخترکی سوزان ذهن
نتوانستم بر خودم غالب شوم
و خوشی حبس
و آسودگی در بازی بود...
پاییزم پیروزی با خود برد...
هرچند هیچ گاه همراه نداشت...
...
پاییز من آبانش قشنگ بود
...
چند روزپیش که روی پشت بام خانه ی ما باد می آمد
تو کجایی ؟!
ای رفیق فرد بی وفا !
که تو را تنها رها نموده ام !
و به این آدم ها
مثل کودکی همی
دل بستم
و به یک توجیه مضحک عمیق (!)
تو را انسان خواستم
و عجب بی ارزش
از صمیم عشقمان بُگذشتم
تو کجایی ؟!
ای رفیق فرد بی وفا !
که تو را این جاها کشانده ام
و سپس تنهایت ،
بی یاور
گذاشته ام
تو ز خوی عاشقت
ز حریم ساده ات
به زمین می آمدی ؟!
به کنار من دمی
و بوسه ای
بیش نبود
که غبار لب تو پیشتر ها
بهر خود یک شعر نه
قصیده شد !
من از ندیدنت بی تاب بود
از نداشتنت غافل شد...
امروز ولی نبودنت کشت مرا
حامی شب های تنهایی من
نفسم با نفس پنهانت،
جاری و میسّر می گشت
...
من خائن بودم ؟!
من ِ در بند شده ، رسوایم ؟!
من چه نالایق و کوته بودم...
از برای معشوق،
محبوب،
پاره ی وجود، بودن تو
ای همه هستی من !
که به امروز همین نبودنت کشت مرا
من خائن نیستم
همچوطفل گنه کاری ام
که خجالت زده کتمان می کرد
خوردن غذای هم بازی خود...
من ِ سرکوب گر ِ عصیان کار
چه وقیحانه پی معشوقان زمینی رفتم
و تو را می خواستم
به میان کالبد همه یشان جا بدهم
و نشد
که نشد
...
کم گناه و فراتر از حد گناه،
هیچ یک نمی شدند
همین است که الآن
شرمنده
نگاه از پنجره ام می دزدم
و افسردگیم از این است
که دلم می گوید
"آسمان دیگر نمی خواهد تو را"
ارغوان وگل و آبپاش بیار
در زمین گل ها بکار
هر صبح به صبح
به ندای خورشید راست شوند
به آسمان سلام دهند
و تو با توجیه و دلیل
خود را بی حساب از کار فلک پنداری
و دل و گل و زمان
چهره ی بی حالتشان
بر غم نه، صورت من می افتد...
همان هنگامان...
(گل های من می خندند ببین ! به آسمان می خندند !)
6/4/1387
وقتی کسی نیست که دوست بداریش
طعم هق هق های امشب مرا می فهمی...
موقع تنها شدن زیاد
ولی
تنهایی خواستن را نخواهی فهمید...
من در این شلوغی های بی هنگام دهر
گاهگداری که به تنگ می آیم ،
از خدایم
دنیایی دگر می خواهم...
جایی
مکانی
غیر از این جا
یک وطن می خواهم
خودم باشم و دانسته ام و موسیقی
غم با وفای من هم با من
تخت خوابی آشنا
و خدایی پنهان
یک قلم
یک کاغذ
و دگر هیچ کسی !
جُدا از مرد مجازیت جریانات من
هیچ نفر !
هیچ نفر !
این اگر شدنی نیست ، مرا خوب کنم !
شلوغی ها بشوی !
علت نه
قیاس نه
تشدید نه
اعراب نه
آداب نه
تکرار نه
حاکم نه
...
کرختم گردان !
تا همیشه
تا ابد دنیایم ،
مرا درمیانشان لاپوشانی کن
"توقع" را درم زجرکش،
"تفکر" را کنارش بزدا
جای دختر عرب
"محبت" زنده به گورستان کن !
اگر این جایی ام
همره من کدامشان ؟!
اگر عاقبت باید بمانم روزها...
لبخند من بر چه کسی ؟!
این چه وضع ،
چه حالی است !؟
مرا بردار اگر
هماهنگی دشوار ،
راه سوّمت مرگ و
راه سوّمم مرگ شده....
آغوش نابودی را نرم خواهم نمود
بر آن خواهم تاخت
کدامین روز ؟!
نمی دانم
روزی خواهم تاخت
خواهم دوید...
تاریخ : ساعات نخستین امروز
من در آوار نگاهت مدفون
و تو حتی با من می جنگی
دل من از تو جدا می گردد
و تو بر بخت بدم می خندی
می دانم
می دانی
این روزها آخر ما همچو نسیم شفاف است
روح من پشت سرت می مانَد...
و تو در فرار خواهی رفت
شعر پیروزی سر خواهی کرد
...
غافلی ولی
غافلم ولی
زین سوال بی جواب،
که دشمنم در معرکه که بوده است ؟!
چه کسی آشفته پی ماوا بود ؟!
چه کسی بود همان کس که نبود ؟!
9/5/1387
هوای پرواز
شب ای تنها رفیقم !
خسته ام !
تنم بر تشک و
ندارد مغز من هیچ پناهی...
چقدر آدم دیده ام !
جنگیده ام !
کافی نیست ؟
نام های نا تمام
اشک های بی امان
و صداهای خموش
همه شان دور سرم می چرخند
- لرزه ی آخر من
ثانیه ای پیش گذشت -
شب ! کسی نگفته است
تو پس بگو
از سرآغاز حضورم
در ظهور آشکار این فرامین تو بگو !
یک کلام !
چه می خواهند این قوم شلوغ ؟!
چه می خواهند مفتِ مفتِ مفت ؟
در سکوت کلماتم بدرخش...
و به من حالی کن
غوغای تنم بیهودست
نیرنگ زبانم هوش نیست
به سلاح می ماند ...
در صمیم لحظه های نیمه شب
من پرواز می خواهم
من هوای اوج گیری در نگاهی دارم...
هوس و شهوت من،
بال گشودن شده است...
عشوه ام لیک کنون
خم یک ابر سفید
تب و تاب بازها
گریه ی کبوتران،
ساخته است
شب پهناور من !
قفسم شکستنی نیست
دری پس بگشا
ساعتی پرم بده
لحظه ای به آسمانت یادگاری بنویس
از خطوط این نبوغم
قلم از جنس فراز است
رویا را ببین
خام بشو
و ساعتی پرم بده
از یاد ببر عشق آسمان بر باد را
هوایی ام بشو
به یاد آسمان بربادرفته ات هوایی ام بشو...
من
رهایی را پیشکشی می خواهم
از جانب تو...
شب عزیز! بیچاره ی من...
بامداد 3 شهریور 87
تو بر من گو چقدر مانده؟!
تمامش را به یک زهرخند اگر دادی،
خریدارم!
خریدارم اگر حتّی
همه هستی م همان آن است
ولی کافیست
بی تابم
چقدر مانده که دستم بر
گوی زندگی چرخد؟!
و کارم با شما اصحابِ آلوده تمام
؟!
به پایان است
به پایان است؟!
آن سبوی پرطاقت
که هنگام تولد داد
قطره قطره گریان شد
نمی دانم
ترک دارد
یا دزدی از آن خوردش
ولی هرچه که رخ دادست
سبوی طاقتم رو به فراموشی ...
نمانده چیزکی بسیار!
که هیچ گردد
که هیچ گردم
و اتمام!
پریان دریاها
هنگامی که مردارند
کف غلتان به آب گردند
من همانم هم نباشم دوست
من گمشده ای از دور
من غریق تکرارم...
کی می رسی اتمام؟!
مورخ همین الآن
