| تبليغات | X |
|
هیس ! خفه شو !
نرقص ، نکوب ، نخوان این آخر غربت ها نیست اگر یادت باشد گفته بودم دلم تاریک است. و اگر یادت باشد گفته بودم چقدر گرفته ام مرا به جایی برسان که دورترین نقطه از معبد آسمانی صبحدم باشد و حاشا آنقدر ارزان که ادراک نفهمند چقدر و چقدر گریسته ام
مثل یک دختر لوس مثل یک امّل فنچ پاپتی
که کسی آنقدر ها بیکار نیست برای نشستن در کنار سادگی اش هاه ! همین ! من به سبز سیّدی ایمانی ندارم و من آسودگی روزنه ها را بیشتر از هر چیزی می خواهم
"من نظم ندارم ولی منظّم ها را دوست دارم"
من عاشق اینم که بنشینم لای دیوارها و احمقانه بنویسم "من" ! و من عاشق مرگ مولّفم و به فوت خودم اعتقادی ندارم
من متنفّرم از آشوب و من دیوانه موج برداشتنم
"من تلفن ها را دوست ندارم و به دمپایی مشتاقم"
من عقده دارم ، عقده ی جاودانگی را همیشه داشته ام و فکر معنویت را تا به حال نکرده ام
من ، من نیستم. من از بودن نفرت دارم و مشمئز می شوم هنگامی که باید لبخند بزنم
من یک ساده لوح واقعی ام از جنس خاک که گذاشتندم توی آفتاب ، خشک شوم و گوگوش هی دم گوشم ونگ می زند که : خشک می شم تموم می شم... خشک می شم تموم می شم...
و فردایش هم که تفألی به جامعه می زنیم ، یکی از بر و بچه ها دارد می نویسد : همین !
حالا مرا با من چه کاری هست !؟ اصلاٌ چه کاری بود ؟
فردا خورشیدی که در نمی آید هیچ ، خورشید بویو هم تازگی ها گرفته است
به من می گویند : چرت نگو ! و من اخم کرده ، اخمخانه می خندم. گیج می خورم. تاب بر می دارم. سوت می زنم. و یاد نمی گیرم
هرگز به فکر فرسایش گرافیت هم نبوده ام و هرگز به تاریکی یک قصّه پناه نبرده ام به حالی به حالی شدن زیبای خفته پس از اوّلین کودک خود
من اصلا حال می کنم با خاک کره ی جنوبی را به توبره کشیدن و عشق می کنم با شعار دادن و عملی نکردن. من پر بی راه نمی گویم وقتی دم در حمّام فریاد می کشم : ببرید صدای نکره تان را پشه ها !
من اصلاٌ حال می کنم هیچ چیز حالیم نباشد و از کلاغ ِ ... دریده کتک بخورم. من اصلاٌ عاشق مادر شما هم هستم و تلفن ها را هیچ دوست ندارم... من پدر و مادردار نیستم و به جایش کلّی کرم دارم که خوراک جلب توجّه است و می توانم باهاش کلی "ادّعا" کنم و هی بنویسم و هی چاپ کنم. هی بنویسم و هی چاپ کنم. هی بنویسم و هی چاپ کنم. هی بنویسم و هی چاپ کنم. هی بنویسم و هی چاپ کنم. هی...
هی جوانی کجایی که یادت بخیر
بله به خیر من هم روزی جوان بوده ام بر می گردد به سال 42 این طور ها که هنوز بابام ننه ام را نکرده بود راضی
راستی :دی را کی اختراع کرد ؟!
لب های آن شخص را نباید بوسید ، باید قاب کرد زد به دیوار که پس فردا ، نسل جوانمان که پیر شد از یاد نبریم روزگاری را که در خاک و خون و فلاکت برای هم ":دی" ارسال می کردیم . ...
28/3/88
":دی" : اسمی به حماقت فرهنگ ؟
شهر در ظلمت فرورفته ،, نگاهم از تو نمی گیرم. صدای باد که می آید ، - از هجوم آفرینش - به گاه می آیم . و صدای اذان که می آید به سیاست طنزآلود نگاه می اندیشم دم غروب است. آسمان رنگی دارد قطراتی می وزد که معلوم نیست شاش خداست و کثافتی به عمق می رود که معلوم نیست ، "حادثه ی قرن الآن است" ساختمان می سازند و نگاه می کنیم . آفتاب می کارند و نگاه می کنیم . خشونت ، سرکیسه می شود از برای بوسیدن لب های دروغین یار و نگاهت را بی هیچ حسی که یاد بیاورد لحظه ای مرا ، به درهای بسته ی دیواردار کوفته ای... باد می آید . من همراه صبحدم خوابیده ایم و شب ، آسوده تر از خیالی که تا حقیقت دور است این جا در پناه دست های کافران به "حضور" عشق می ورزد و باکش نیست از انکار... ستاره من نیستم . ستاره لطافت آسمانی بهشت یا عبور سرنوشت از تکرار یا طاقت چشمک های کودکانه ات یا صادقی ساکتی روح تو نیست . ... ستاره سوت زدن کارگر افغانی است و ستاره کوشیدن یک جسم برای باقی بودن... من ستاره نیستم ، من فقط آلوده ی تکرارهای دروغین شمام که هر لحظه ی خود، به ذلِّت یک جنّ بوداده ، خواهم خندید و هر ثانیه در این آب ها که بر پیکرم جاری است ، می گریم و خوشحالم و روحم در همین جسمم خیالش نیست... { این قطره ی باران است. این اصلا "نبودن" نیست. } ۱۷/ ۳/ ۱۳۸۸ باد آرام می گیرد
برای خرداد ! امتحانات ! انتخابات ! و میرحسین موسوی :دی ! تا نزدیکی تابستان در پناه "همه"...
زن به کابوس شبم وارد شد ... او مرا می پایید آن چنان ساکت بود ، که گمان می بردم ، سایه ام شوخ شده... بله ! غفلت کردم و حواس را پیش پای گذرم انداختم و زن خوشحال ماند آن زمان که نفسم گم شده بود و آشفته پی جایگزینی بودم... بله ! فرصت دادم به زنی، که مرا، همچنان می پایید من سکوت می فهمیدم ، و زن این را فهمید... *** در عبور لحظاتم پی خاموشی ها اندرون خفه ام پیدا بود ، و من دست به دامان مقلد بودم که مرا یاد دهد خودفروشی مدرن ، سگ فروشی قدیم ... من ، بی استعداد ، مملو از نابودی ، پی جایی بودم پی سهمی پی رازی پی روحی دیگر... و خلأ می دادند ، و نمی دانستم فهرست شبانگاهی من بی رنگ است و اگر رنگی هست ، به سفیدی نگاهم مدیون است حتماً بله ! گمراه شدم و زن از پیچ گم ِراه من آرام خزید من نمی دانستم ، و زن این را فهمید و پر از شک و ریا ، قدمی پیش آمد... و مرا صد بار دید و مرا بسیار بار محروم کرد از همان تنهایی پوچ که گمان می بردم " بله ! تنها هستم " من جلو می رفتم پرشتاب آشفته و مسیر بازگشت من از "او" بس که ناهموار بود ، نگاهی به عقب نانداختم و زن خوشحال شد ... هیچ نمی دانست او پس چندین گام پیش ، آینه ای پنهان است . که من چندی بعد ، او را می بینم ... و لو خواهد رفت زن آینده ی من... من از او می ترسم آینه می داند... ۲۴ / ۲ / ۱۳۸۸ شب یک امتحان ترسناک
نمی دانم از کی آغاز گرفته است امّا من دچار نسیانی شده ام ... حالم خیلی خوب است ، امّا خاطرات تک تک شما را ، به یاد می آورم من شده ام حامل روزگار دور من صمیمانه به حافظه می گویم : " دروغ " و صدایم امشب چه عجیب گرفته است... قدر فهمیدن را می فهمم ! من عبور از قلم سوخته را می شنوم من طلسم خواب خرگوش سیاه را بلدم لیکن من به خوابیدن یک پنجره می اندیشم که نگاه انتظار را نمی آرد تاب و شما هیچ کدام پنجره نبوده اید که بدانید چه دردی دارد گذر حادثه را تماشا کردن و فقط و فقط تماشا کردن... سرد و بی روح به حاشا کردن ، رو نیانداخته ای دوست من... بامداد ۲۰ اردیبهشت ۸۸
دیروز سر پیچ خیال "کودکی" را دیدم که چقدر تنها بود که چقدر بیزار از خواب و از رویا بود... کودکی را دیدم آشکار، خسته و زار که پر از کینه ی عمر در زمان می گرید کودکی را دیدم طاقتش طاق شده پشت زندان ِ توان پشت تکرار سنین... "کودکی می میرد" شده یک لاف عظیم ! هر کجا می نگری کودکی است و جنین در وجود هررفیق (!) در هنوز ِ هر صدا بانگ بچّگی ِ ناب می زند موج غریب مرد خسته ، روز کار ، دفتر حساب کتاب ، خشم یک ثانیه ی بعد نماز... کودکی سیلی خورد پشت تزویر کمال پشت اظهار وجود... واژگان خرد و نزار کودکان برده ی عقل داستان گل سرخ ، خفت پشت خم درد... ۱۳۸۸/۱/۳۱
مرا از من به دنبال خودم بفرست مرا از غم پُِرم ، سرشار گردانم و هر روز همین ساعت مرا میعاد دل پاکی مرا میعاد روز خوش مرا میعاد طراحی برای بستن سد سکوتی ده که پرواز شبانگاهم به نور مقصد بگرداند و اهداف غمین من همه مشکی شب گردند مرا گردان از این زودتر مرا باهنگ تند بر صحنه ی کوشیدن و مردن به رقص خواهشم در باد بچرخانم بچرخانم به قدری تند و تیز و خوش که ادراک فروخورده سراسر حس شوخی در سحرگاه سرودم ، پشت هم رو ونمایان و قدر گردند مرا شب تاب پاکی کن که از برگ تمنّایم جدا باشم از این آغوش سرد غم رها باشم ندا باشم تماماً من و عشق آتشین او مرا با تو یکی سازد مرا از تو نفس بخشد مرا از تو نیابندم ولی تو در سکوت من بسان شعله ای ، رقصان و آتش دوست صدای گرم و خاموشت فراتر از تمام ظلمت نشنیده ی ناجور تو می خندی تماماً شاد صدای خنده ی نازت جهان را می کند مبهوت و آنگاه ابرها هم همه دنبال هم شادند و با یک ضربه ی آگاه نسیم آهسته می رقصد طفلانی عزیز و خوش صمیمانه غرض دارند که مامان جان ! باران ، باد می آید... ۱۳۸۸/۱/۱۴
این جا بر تخت سنگ... شناور در کابوس های تازه ی گنگ واژه ها مرا می ترسانند. رویا ... ! نیست خاطره... ! خفت حیات... ! سوخت و بیست و پنج ساعت تابیدن مرد مرده شد * ابدیت تا ابد پنهان خواهد ماند چیزی جز تخیل ساده ی کودکانه ای مرا راهی هر نفس نخواهد کرد... عبور ساده ای، برای رفتن، میسر نیست و هر گام موجی است نخروشیده در برکه ی ساکت تنهایی من... بله... من نیز مرداب شده ام ! بگذرید 2009/feb 21
غریو شادی مردم که برخاست، کسی آمد مرا و از دهان بست خشونت بار من را سرزنش کرد که ای ابله ! کلمات تو تیزاند تو را بهتر که یک گوشه نشینی تو را بهتر خموشی و صبوری اگر این قوم دردآلود خندید تو را بهتر نبینی و ندانی… تو ای ابله ! تو ای ابله ! تو ای تنهای تنها… از این تک بستر تاریک برخیز از این عصیان کافورین جدا شو مرد ناصح همچنان غرّید و غرّید … آن چنان محکم مرا گفت ، که هر آن می سرودم یک سرودی در جوابش … … من ولی آن جا نبودم در گریزی از وجودم شوق مردم را شنیدم هلهله در کوچه ای دور و من این جا به سقفم خیره با دل می شنیدیم که ای ابله ! کلمات تو تیزاند… بامداد ۲۶/۱۲/۸۷ |
About
در ابتدای خطیر گیاه ها بودیم
Home
|
